कानवले पुराण !

सीकेपी सुगरणीच्या पाककौशल्याचे आणि खाद्यसंस्कृतीचे वर्णन एकही शब्द न उच्चारता करण्यासाठी जो एकच पदार्थ पुरेसा आहे तो म्हणजे कानवला. तो नाजूकपणा, तो आकार, ती रंगसंगती, ती लयबद्ध मांडणी आणि ज्या साठीच दिवाळी याविषयी जास्त प्रेम वाटते तो मोहक पदार्थ म्हणजेच आपले कानवले - सीकेप्यांचे खाजाचे कानवले.

चकली, चिवडा, बेसन लाडू, रवा लाडू, अनारसे, शंकरपाळे, शेव, कडबोळ्या अशा एकसोएक पदार्थांनी नटलेल्या तरीही रंगाच्या उधळणीची कमी असल्यासारखे वाटणाऱ्या फराळाच्या ताटाचे रूप एका क्षणात पालटण्याची ताकद कोणामध्ये असेल तर ती सीकेप्यांच्या कानवल्यात. मी आत्ताच 'फराळाचे ताट' म्हणून जो उल्लेख केला ती प्रथा काहींनी जपली असली तरी आता जवळपास संपली. पण अगदी काही वर्षांपूर्वी आमच्या वाडा - आळी संस्कृतीमध्ये दिवाळीत आजूबाजूच्या घरातून फराळाचे ताट आपल्या घरात यायचे आणि आपलेही त्यांच्याकडे जायचे. आलेल्या ताटाकडे ( कधी मिळेल ते ) बघण्याची एक पद्धत असायची. म्हणजे एकतर ज्यानी ते ताट आपल्या घरात आणले ती जाईपर्यन्त त्या ताटावरचे गोलाकार विणकाम केलेले कापड न काढण्याची आणि टक लावून त्या ताटाकडे न बघण्याची ताकीद आधीच दिलेली असायची. 'उगीच हावरटासारखा बघू आणि वागू नकोस हे वाक्य' साधारणपणे आईच्या डोळ्यातूनच ऐकायला यायचे. त्यामुळे ताट घेऊन आलेल्या त्या काकीशी - मावशीशी आपली आई उगीच काहीतरी बोलत बसून आपला फराळाचा वेळ फुकट घालवू नये असे मनोमन वाटायचे - पण शेजारणीच त्या, बोलतच बसायच्या. आमची चकली कशी नरम पडत होती, वाण्याकडून आणलेले पोहे कसे आकसले, रेशनची साखर किती बारीक, वाण्याची साखर किती महाग, तुझ्याकडे रांगोळीचं पुस्तक आणि ठिपक्यांचा कागद आहे का? झाला का साहेबांचा बोनस - मग पाडव्याला पटोला कि कांजीवरम इतक्या नको नको त्या गप्पा करत बसायच्या. मधेच उगीचच माझ्याकडे बघून 'फटाके आणलेस का रे ?' असं बोलायच्या. 'अग बाई, मला जे हवंय ते तू घेऊन आली आहेस ना - मग ठेव ते आणि निघ' हे तोंडावर आलेलं वाक्य हजारदा गिळलंय मी. खरं सांगतो, कधी कधी तर त्या बायकांबरोबर येणारं त्यांचं लहान मूल तर हातात चकली घेऊनच खात खातच यायचं.. पण शिस्तीचे नियम मात्र आपल्यालाच लागू. मात्र एकदा का ती काकी घरातुन गेली रे गेली कि त्या ताटातल्या ठराविक जिनसांचा फडशा पडला म्हणून समजा. त्यात अग्रक्रमाने कानवले, मागोमाग अनारसा, मग एखादी चकली वगैरे वगैरे. कानवले करणाऱ्या, म्हणजे कानवले सुबकतेने करणाऱ्या बायकांचा खूप बोलबाला असायचा, आजही आहे. तेव्हा वाड्याच्या ओसरीवर - ओटीवर बसलेल्या गप्पांमध्ये असायचा आता फेसबुकच्या ग्रुपवरती असतो इतकाच काय तो फरक. माझी मुलुंडची सुमन काकी जे काही कानवले बनवायची त्याला आजही तोड नाही. आमच्याकडे माझी आई नोकरी करत असल्यामुळे आठवड्याच्या सुट्टीच्या दिवशी फराळ बनवण्याचा धडाका असायचा पण कानवले बनलेले मात्र फारसे आठवत नाहीत .. कदाचित न मिळालेल्या पदार्थाचं जास्त कौतुक असतं तसं काहीतरी माझ असावं. आज जसा दिवाळीचा फराळ सर्रासपणे विकत मिळतो ती सोय तेव्हा नव्हती, कदाचीत असल्यास आमच्या पर्यंत पोचणारी किंवा झेपणारीही नव्हती. दिवाळीत फराळाची देवाण घेवाण करताना आलेल्या काही पाकिटात चिवड्याबरोबर कानवला ठेवलेला दिसला कि मात्र राग यायचा.. एकतर त्याचे सगळे पापुद्रे तुटून सगळे सौन्दर्य गेलेला नुसता पंधरा कपडा गुंडाळल्यासारखा तो केविलवाणा कानवला चिवड्यात दडलेला दिसायचा त्यामळे त्याची मजा नाही आणि कानवल्याचा चुरा होऊन तो चिवड्यात मिसळलेला म्हणून त्या तिखट चिवड्याचीही वाट लागलेली असायची. कोण खाणार ते.

पण एकूणच कानवले बनवणे ही एक अनन्यसाधारण कला आहे आणि ती अगदी काहींनाच आत्मसात आहे. नेहेमीचे कानवले, चटईचे कानवले अशा वेगवेगळ्या प्रकारात मोडणाऱ्या त्या कानोल्याचा प्रवास छानशा तयारीने सुरु होतो, त्यातल्या एक एक पदार्थाची खरेदी आणि तयारी इतकी मनापासून होते की काय सांगा. 'या रविवारी आमच्या कडे कानवले' हे वाक्य दिवाळीसणाच्या तयारीची नांदी देणारं असतं. परवा एका कार्यक्रमात, म्हणजे कानवल्याचे प्रात्यक्षिक सुरु होते त्या कार्यक्रमात मी तिथे उपस्थित महिलांशी संवाद साधला तेव्हा त्यांना पाककृती आणि पाककला यांच्यातला फरक सांगितला. सर्व पदार्थ त्या त्या प्रमाणात घेऊन, ठरलेल्या पद्धतीने शिजवून, त्यानंतर त्यावर इतर सोपस्कार करत ठरल्या वेळेत बनवून सादर करणे म्हणजे 'पाककृती'. आणि ही 'पाककृती' करताना तो पदार्थ बनवणार म्हणून मनात निर्माण झालेला आनंद, नंतर त्या पदार्थांची हाताळणी, ती नजाकत, ती शैली, ते लालित्य, तो कमालीचा आत्मविश्वास, तो चेहेऱ्यावरचा प्रसन्न भाव आणि शेवटी त्याची सुंदर व मोहक मांडणी याला म्हणतात 'पाककला'. कानवले बनताना या पाककृतीचा आणि पाककलेचा कस लागतो आणि मग समोर येतो तो तुमच्या चेहेऱ्यावर हास्य फुलवणारा खाजाचा -पिठीचा कानवला. बऱ्याचदा एखाद्या खाद्य पदार्थाने एखादा समाज ओळखला जातो. पण सीकेपी घरातल्या अनेक पदार्थानी आणि संपन्न खाद्यसंस्कृतीने आपली वेगळीच ओळख निर्माण केली आहे. त्यातच गप्पा गप्पांमध्ये कधीतरी कोणा रसिक खव्य्यांकडून 'अरे तुमचे सीकेप्यांचे कानवले फार सुंदर रे' असे शब्द कानावर आले का आपणसुद्धा आनंदाने मनोमन अगदी खुलून जातो - फुलून जातो ... त्या नाजूक रंगीत कानावल्यांच्याच पापुद्रयांसारखे.

समीर गुप्ते
संस्थापक - सीकेपी फूड फेस्ट

फोटो सौजन्य - मरूधन स्टोर्स

फिटनेसप्रेमी खवय्यांना दिलासा - शेफ यशोधन चे "कॅफे सोलासा"

काही लोकांची बिजनेस करण्याची पद्धत वेगळीच असते. म्हणजे काहीजण आधी सॅम्पल देऊन ता काही फक्त डेमो देऊन आपापली उत्पादने विकतात. पण जगात अशी काही हुशार माणसेआहेत जी तुम्हाला पूर्णपणे एखाद्या वस्तूच्याआहारी घालवतात आणि मग त्यातून मुक्त कसं व्हायचे याचे शिक्षण देतात अर्थात त्यासाठी त्याच्याकडे पुन्हा आहारी जाण्यासारख्या वस्तू असतातच.  कसं आहे ना, की एखाद्याला घरी बोलावून चिकन गलोटी कवाब,  पिकनिकला गेल्यावर रान मसाला, तंदूर मुर्ग, सीकेपी  फूड फेस्ट मध्ये  कोलंबी बाकरवडी,  क्रॅब बटर गार्लिक, चिंबोरी काढा वगरे खायला घालून वेडं करायचं आणि एखाद्याने  पुन्हा कधी त्या जिनसा मागितल्या तर आपल्या नवीन धंद्याचं कार्ड द्यायचं - गिल्ट फ्री इंडलजन्स वगैरे - काय अर्थ आहे हो याला. हे सर्व मी बोलतोय एका नावारूपाला आलेल्या शेफ बद्दल आणि अतिशय जबाबदारीने बोलतोय. शेवटी जाहीर आरोप करतोय मी याच्यावर. होय, मी बोलतोय सीकेपी फूड फेस्ट मधून कमालीचा लोकप्रिय झालेला आणि आता  स्टार प्रवाह च्या सुगरण या कार्यक्रमातील शेफ यशोधन देशमुख बद्दल.  एक तर जन्माने सीकेपी, त्यात खवय्येधर्मात हौशी, त्यात स्वतः शेफ आणि भरीस घालायला खादाड मित्रांचा गोतावळा असं  सर्व असल्यावर मित्रांच्या जिभेच्या मागण्या पुरवणारे शेकडो पदार्थ तसेही बनत असत. पण अचानक एक दिवस समोर येऊन, "समीरभाऊ आता आपण तुमच्या फिटनेस साठी ( माझ्या पोटाकडे बघत ) एक नवीन कॉन्सेप्ट आणतोय ..  हे माझं निमंत्रण - सोलासा कॅफे, विलेपार्ले ....भाऊ नक्की या बरंका. तुम्हाला आवडेल. एक्दम ते फॅट फ्री, हाय प्रोटीन, शुगर फ्री पदार्थांची रेलचेल असलेला असा आपला मेनू आहे. या नक्की !  येताय ना ?"  मला खरं तर हे सगळं ऐकवत नव्हतं. आपल्या जिभेचे मनसोक्त चोचले पुरवणारा माणूस, 'कठोर' पणे आपल्या पोटाकडे बघून बोलत होता. काही सुचत नव्हतं - चमचमीत चंगळीच्या असंख्य अनुभवांच्या अविस्मरणीय आठवणींचे जग  इथेच संपल्याची भावना स्पर्शून जात  होती - स्वतःला सावरलं - मनाला आवरलं आणि निमंत्रणानुसार पार्ला गाठलं.

प्रथम उदघाटनाला, त्यानंतर तिथेच आयोजित सीकेपी चेम्बर्स च्या मीटिंग करता आणि नंतर एका मित्राबरोबर असे आजवर तीनदा मी सोलासा कॅफे ला भेट दिली आहे. तीनही वेळा वेगवेगळ्या प्रयोगातून निर्माण केलेल्या काही अद्भुत पदार्थांचा आस्वाद मी घेतला.  रसगुल्ला, कलाकंद, गुलाबजाम  वगैरे देऊन माझं स्वागत झालं. गोड पण शुगरलेस बरं का. अहो  मिठाईत साखरच नाही टाकत हा माणूस तर गोडवा  कुठून येतो हे समजायला मार्ग नव्हता. अर्थात त्याच ते ट्रेड सिक्रेट असल्यामुळे मीसुद्धा फार विचारलं नाही.   प्रत्येक पदार्थ खाताना "सांग बरं काय आहे यात?" या प्रश्नच उत्तर मी हमखास चुकीचे दिलं. काहीच कळत नव्हतं. असो. सोलासा कॅफे हे प्रबोधनकार स्पोर्ट्स कॉम्प्लेक्स, विलेपार्ले च्या आवारात असल्यामुळे तिथे फिटनेस गुरु आणि अनेक खेळाडूंचा वावर असतो.  सर्वसाधारणपणे एखाद्या स्पोर्ट्स कॉम्प्लेक्स च्या कॅंटीनमध्ये बटाटा वडा, मिसळ, कांदा भजी अशा 'माझ्यामते पौष्टिक आहाराचा' अंतर्भाव असतो पण उत्तम शरीरयष्टीसाठी केलेल्या प्रयत्नांवर पाणी पडू नये म्हणून अनेक पौष्टिक आणि तितक्याच चविष्ट पदार्थाच्या मेनू ची आखणी शेफ यशोधन याने केली आहे.

पण सध्या सोलासां प्रसिद्धीस येतंय ते तिथे मिळणाऱ्या अनोख्या मिठाईच्या नावीन्यपूर्ण  प्रयोगासाठी.  साधारणपणे मिठाई म्हटलं की डोळ्या समोर साखर आणि त्याचे होणारे दुष्परिणाम झटकन समोर येतात. डायबेटीस वगैरे आसपास नसलं तरी माझ्यासारखे उगीचच घाबरून या गोडधोड मामल्यापासून थोडंसं अंतर ठेऊनच राहतात.  पण आता इथे तर गुलाबजाम पासून रसमलाई पर्यंत आणि कलाकंद पासून जिलेबी पर्यंत सगळेच भारतीय मिष्टान्न आता सुगरफ्री पण पूर्णपणे नैसर्गिक रित्या नैसर्गिक स्वीट चा वापर करून तयार केलेली आहेत.  तसेच प्रत्येकाच्या आहारातील एक मुख्य घटक म्हणजेच प्रोटीन. प्रोटिन्स चा समावेश या मिठाई मध्ये केलेला असल्याने पूर्णपणे एक आहार म्हणून या मिठाई कडे बघता येते. याबाबत यशोधन कडून थोडी माहिती घेतली तर कळलं की साधारणपणे एका गुलाबजाम मध्ये १७० पर्यंत कॅलरीज असतात पण सोल्लासा गुलाबजाम मध्ये फक्त ५० कॅलरीज असून प्रोटीन चे प्रमाण ही दुप्पट आहे ते सुद्धा जराही चवीचा फरक न येता...तसेच कलाकंद आणि रसमलाई १०० ग्रॅम कलाकंद मध्ये १४ ग्रॅम प्रोटीन आणि फक्त २११ कॅलरीज.  म्हणजे आता व्यायाम करणाऱ्यांनी आणि डायट करणाऱ्यांनी वजन कमी करण्यासाठी खुशाल याचा वापर करता येईल हे तर नक्कीच...म्हणूनच इथे 'डेझर्ट डाएट' सुद्धा उपलब्ध आहे.  डेझर्ट डाएट ???? काय चाललंय या जगात ... कोणी विश्वास तरी ठेवला असतात का की दहा दिवस मिठाई खाऊन आपलं वजन ३ किलोने कमी होऊ शकतं  म्हणून. ''दादा  तुम्ही करता का डेझर्ट डाएट ?"  या यशोधनच्या प्रश्नाला ठाम नकार देत माझ्यासाठी एक्झॉटिक व्हेज पिझ्झा आणि एक जंगली सॅन्डविच मागवले. नॉन वेज नाही तर नाही पण घास तरी घेतल्यासारखा वाटलं पाहिजे ना  म्हणून मिळणार नाही हे माहित असूनसुद्धा थोडं तिखट कर रे बाबा अशी विनंती केली. एकूण काय तर शेफ यशोधनने सुरु केलेला हा कॅफे म्हणजे गोडघाश्यांसाठी एक पर्वणीच असावी. यशोधन ज्या साठी प्रसिद्ध आहे ते पाहता आमचं मन थोडं खट्टू झालं पण सीकेपी फूड फेस्ट लवकरचं येतच आहेत तिथे आडव्या हाताने सगळ्याचा समाचार घेऊ असे मनात आणून मिळाले ते गोड़ मानले आणि सोल्लासा च्या दर्जेदार पदार्थांचं आस्वाद घेतला. सध्या लोकसत्ता, मिड डे  या सर्व वृत्तपत्रांमध्ये या देशमुख साहेबांच्या मुलाखती आणि लेख सुरु आहेत ते पाहून अभिमान वाटतो. खरंच सांगतो मंडळी हे सोल्लासाचं जगच थोडं वेगळं आहे आणि महत्वाचं म्हणजे हे कॅलरी कॉन्शस मंडळींसाठी तर वरदान आहे.

सोल्लासा चे इंटिरियर डिझायनिंग देवांगीं  लाड या तरुण आणि हुन्नरी डेकोरेटर ने अतिशय सुंदर रित्या केलं आहे. सोल्लासाच्या या प्रवासात मिठाईच्या दुकानाला साजेसा एक हसरा आणि तुकतुकीत चेहेरा म्हणजे निखिल मथुरे आपल्या शेफ च्या मदतीला उभा आहे. धावण्याच्या मैदानावर आपल्या क्रीडा कौशल्याने मोठाले पुरस्कार जिंकणाऱ्या याच्या पत्नीच्या, म्हणजेच शिव छत्रपती पुरस्कार विजेत्या अमृता च्या प्रवासासारखाच सोल्लासा या त्याच्या कॅफेचा वेग वाढत राहो हीच  शेफ यशोधनला शुभेच्छा देता देता कलाकंद चा एक मोठ्ठाला पीस तोंडात कोंबला आणि नेहेमीच्या मसालेदार जगात परत आलो !

समीर गुप्ते

Tasting Big @ BIG M's Pune.

Categorizing myself as a lover of authentic Indian or rather authentic CKP food came to halt when I choose to visit one of the newly opened restaurant  for a business meeting at Pune. I come from a typical Marathi household where we love cozy environments and good food, usually Indian. A place meant for the Yo crowd was something I never tried, which came out to be one of the best joints.   Aundh can be said as the rising zone for happening food joints and this restaurant is also one of the fast popularity-gaining  joints undoubtedly for its wide menu and some varied flavors ... Big M's is the place I am talking about. 

I remember renowned hotelier Vithhal Kamath Sir's statement for what 3 factors responsible to make the restaurant more successful are - its Location, Location and Location. Well, perfectly located in the business zone of this happening city, the Big M's is a neatly decorated and impressively designed restaurant that makes you bit more comfortable at its Menu. I didn't try much of it but  having some good suggestions by the real big owner of Big M's himself I choose to order some Meat loaded nachos,Tandoori chicken pizza and to pamper my curiosity added Crispy chicken burger. Wohhhmygodddd type expression emerged effortlessly when the nachos landed on the table. Don't know if the shades of yellow or the combination of colors add to the wow factor of the dish. The Tandoori Chicken Pizza was lavishly prepared in a thin crust base with  tandoori masala and mayo mixed mozzarella cheese  giving a Bhook Bhagaao feeling was much above of what i was looking for.  Finally came the lip smacking crispy chicken burger that made my lunch complete. 

This young guy from a food loving CKP Family, Mihir Deshmukh, an IHM Mumbai graduate,  choose to be an entrepreneur have nicely designed the menu with all his experience. The walls, the stairs, the sitting is so well designed to give a soothing experience once you are in. Big M's, I believe are here with some Big plans for Pune and soon bee seen in some more happening areas of this cultural capital. For those who wish to give it a try, well, its worth it. 

The Big M's
Shop no A8 chaitraban residency 
Hotel sarja lane
Opposite aundh croma
Pune 411007
9881331115

Sameer Gupte
#Samhere #sameergupte.blogspot.com 
#foodie #foodlover #pune 

राजेशाही खवय्येगिरीची रॉयल मजा - बिंदास बेगम रॉकीन राजा !

एखाद्या ऐतिहासिक वास्तूला विशेष करून एखाद्या राजवाड्याला भेट दिल्यावर तिथल्या अनेक गोष्टी पाहताना आपण हरखून जातो. त्यांचे महाल, त्यांचे दिवाणखाने, त्यांचे शयनगृह, त्यांचे स्नानगृह  आणि जमल्यास त्यांचे पाकगृह पाहताना 'काय नं मजा या  महालात राहणाऱ्या राजाराणीची'' असं नकळत पुटपुटतो. बरोबरच्या गाईड मुळे ते कसे राहिले असतील याची तर आपल्याला कल्पना येते परंतु त्या राजघराण्यातील खाद्यपरंपरेची विशेष माहिती देणारा सहसा कोणी नसतो, प्रसंगी मागायलाही आपण विसरतो.

शेकडो राजघराण्यांनी समृद्ध असलेल्या भारताच्या कानाकोपऱ्यात असणारी अनेक राजघराणी आपल्या प्रतिष्ठेला जपणाऱ्या मानमर्तबाबरोबरच एका राजेशाही खाद्य परंपरेला जपत आली आणि त्यातून जन्माला आली एक उंची, एक संपन्न, एक तंत्रशुद्ध, अनोखी खाद्यशैली... राजा महाराजांची राजेशाही खाद्यसंस्कृती.  प्रामाणिक पणे सांगा बरं, नव्हता ना कधी विचार केला तुम्ही या राजेशाही खवय्येगिरीचा. खरं सांगू, मी पण नव्हता केला. पण मुलुंड च्या रुणवाल ग्रीन्स येथील आर गॅलेरीया येथे नुकत्याच उघडलेल्या 'बिंदास बेगम रॉकींन राजा' या नावाला साजेश्या झगमगत्या, भव्यदिव्य आणि राजेशाही वैभवाच्या खाद्ययात्रेचा महिमा सांगणाऱ्या या रेस्टोरेंट मध्ये गेल्यावर मला एका वेगळ्याच अनुभवाची प्रचिती आली.  रेस्टोरेंट मध्ये पाय ठेवताना अतिभव्य राजवाड्यातील एका अफाट दालनात शिरल्याची खात्री पटते आणि मेनू कार्ड पाहताना वेटर नव्हे तर एखादा खानसामा तुम्हाला काहीतरी सुचवायला उभा आहे असच काहीसं वाटतं. सांगा बरं काय काय मागवाल तुम्ही जेवायला? अहो मंडळी, भारतभर प्रवास करून, इतिहासकाराच्या मदतीने, प्रत्येक राजघराण्यातील व्यक्तीशी संवाद  साधत, त्यांच्या पाककलेच्या अनेक रहस्यांना जाणून घेत त्याच्या पाकखान्यातील खानसाम्यांच्या तोंडून ऐकलेल्या जवळपास दोन हजार राजेशाही पदार्थांच्या यादीतील निवडक अशा दोनशे पन्नास पदार्थांची रेलचेल असलेला हा लाजबाब मेनू तुम्हाला काही वेळ खिळवून ठेवतो.

तुम्ही शाकाहारी असाल तर इथल्या टोमॅटो सार ने सुरुवात करा पण जर मांसाहारी असाल तर मात्र हलकंसं तिखट पाया सूप मागवलंच पाहिजे. बडोद्याच्या  संस्थानिकांच्या रसोड्यामधली 'पात्रानी कोंबडी' म्हणजेच आपल्या अळुवडीत भरलेली लुसलुशीत कोंबडी, काश्मीरी शाही आनंदाची झलक देणारा 'कबर्गा' म्हणजेच दुधात शिजवलेला आणि मग बेसनाच्या आवरणात तळलेला मटण चॉप, अस्सल मराठमोळ्या राजघराण्याचे 'सावंतवाडी चिकन सुख्खा' असे अनेकविध पदार्थ तुम्हाला राजदरबारी साकारलेल्या एका भव्य मेजवानीची ओळख करून द्यायला सुरुवात करतात.  गुजराथेतील 'गिरनारी खिचडी' पासून ते ओडिशा मधील खांदपरा संस्थानाच्या स्वयंपाक घरातील मातीच्या भांड्यात शिजवलेली 'झिंगा खांदपारा', मुर्शिदाबादच्या निजामाच्या बावर्चीखान्यातील बिर्याणीपासून अवध च्या निजामाकडचे डोरा कवाब, राजपिपला संस्थानाच्या भटारखान्यातील 'राजपिपला चिकन करी' पासून आपल्या कोल्हापूरच्या राज घराण्यातील 'मटणाचे झणझणीत लोणचे' अशा शेकडो शाही पाहुणचार करणाऱ्या पदार्थामधून आपले ताट सजवणे म्हणजे दिव्यच. 'मटण रेल्वे करी'  ही  नावामुळे लक्ष वेधणारी डिश म्हणजे  राजे महाराजांना प्रवासादरम्यान देण्यात येणारे चमचमीत रस्सावाले मटण. एकूणच माझा कल थोडा, म्हणजे थोडा जास्तच, हा मांसाहाराकडे असल्याने, शुद्ध शाकाहारी असलेल्या माझ्या बायकोच्या समोरील तंदुरी कुंभ, डाल कबिला, पिंडी छोले, अफगाणी नान हे पदार्थ तिच्या आग्रहास्तव थोडेफार  चाखले-  मग ते आवडले - पण आपला मांसाहारी धर्म संकटात येऊ नये म्हणून परत या सर्व दरबारी नॉन व्हेज पदार्थावर मन केंद्रीत  केले आणि एका राजेशाही थाटामाटाचा अनुभव घेत हा महा राजभोजनोत्सव आटोपता घेतला.

गोडाचं आणि माझं फार काही देणंघेणं नाही, पण या रेस्टोरंन्टचा एक्झिक्युटिव्ह शेफ निलेश लिमये याने एक खीर समोर ठेवली. अगदी त्याचा मान राखण्यासाठी चाखलेली ही खीर म्हणजे काहीतरी भन्नाट प्रकार होता. 'नको,नको,अजिबात नको पासून आईशप्पथ काय सॉलिड रे' कडे गेलेल्या माझ्या चेहेऱ्यावरच्या एक्स्प्रेशन कडे बघणारी मंडळी आता मला या खिरीचे नाव सांगून गारद करतील असे वाटतही नसताना 'कशी काय वाटली आमची लसूणी खीर' हा सवाल करत होती. खिरीत लसूण ? होय, कारण त्याकाळच्या राण्या किंवा बेगम या  कदाचित उग्र वासामुळे लसूणच्या सेवन करण्यास नकार देत, पण औषधी गुणधम असलेला लसूण त्यांच्या पोटात जावा म्हणून राजवैद्याने खानसाम्याला हाताशी धरून केलेला हा गोड कारनामा असल्याचे समजले. ऐकावं ते नवलंच.

अनेक सीकेपी मंडळी आता रेस्टोरंट व्यवसायात येत आहेत आणि त्यात भर टाकणारं हे आलिशान रेस्टोरेंट आहे माझा मित्र प्रसाद गुप्ते याची पत्नी अनुजा गुप्ते हिचं आणि अनुभवी रेस्टोरेंट उद्योजक जितेंद्र सोनार या तिच्या भागीदाराचं. प्रत्येक छोट्या छोट्या गोष्टींची तपशीलवार आणि अधिकृत माहिती घेऊन, भारताच्या कानाकोपऱ्यातील राजघराणी आणि संस्थानिकांकडून महत्प्रयासाने माहिती घेत, तुमच्यामाझ्यासारख्या पट्टीच्या खवय्यांना  एकाच छत्राखाली अनेक राजेशाही थाटाच्या खाद्यपरंपरेची थेट आणि रुचकर ओळख करून देण्याचा हा प्रयत्न कौतुकास्पद आहे.

भारताच्या इतिहासातील एका वैभवशाली काळाच्या राजेशाही परंपरेच्या खाद्यसंस्कृतीची साक्ष पटवणारे हे जबरदस्त रेस्टोरेंट 'बिन्दास बेगम - रॉकीन राजा'. आपल्या बेगम ला खुश करून राजासारख रॉकिंग आयुष्य घालवायचं असेल तर हे एकदा आवर्जून भेट देण्यासारखेच.

माझे रेटिंग ? - काय विचारताय .. या राजेमहाराजांना रेटिंग द्यायची काय बिशाद माझी. तुम्ही आणि तुमच्या बेगमलाच ठरवू दे ते सगळं.

Bindaas Begum Rockin Raja
G 42, R Galleria, Runwal Greens,
Mulund Goregaon Link Road,
Mulund West, Mumbai 80
Contact : +91 7711999920

- समीर गुप्ते 

मी खुल्या वर्गाचा, मी खुल्या दिलाचा !

मी खुल्या वर्गाचा,
मी खुल्या दिलाचा,
याचना न रक्तात माझ्या,
समर्थ मी....दणकट मनगटाचा !

सीकेपी घरात, पर्यायाने एका सूशीक्षित, सुसंस्कारी, सुविचारी आणि खऱ्या अर्थाने पुरोगामी समाजात जन्माला आल्याचा मला यथार्थ अभिमान आहे. विषमता निर्माण करणारी जात पात वर्ण भेद न मानता माणुसकी हाच धर्म मानण्याची शिकवण घेत झालेल्या संस्कारांना अभिमानाने मिरवत स्वकर्तृत्वावर  ज्ञानप्राप्ती आणि धनप्राप्ती करून जीवन साजरे करणारे आम्ही चांद्रसेनीय कायस्थ प्रभू. अडचणी, अपेष्टा आणि अनेक संकटाना सामोरे जाण्याची शक्ती आणि मानसिकता नसानसांत भिनलेला हा सीकेपी समाज कोणत्याही जातीच्या निकषांवर कधीही झोळी पसरवणार नाही. स्वार्थासाठी कोणी काय मागावे आणि कसे जगावे हा ज्याचा त्याचा प्रश्न आहे पण ते करताना सामाजिक नाती कलुषित करण्याचा डाव खेळणाऱ्यांना आणि समाजासमाजात दरी निर्माण करणाऱ्यांना माझ्या विचारांचे समाजबांधव  कदापि माफ करणार नाहीत. मी आधी मराठी आहे, नंतर सीकेपी आहे. महाराष्ट्रातील आर्थिकदृष्ट्या गांजलेल्या प्रत्येक मराठी माणसाला, मग तो कोणत्याही जातीचा असो, स्वाभिमानाने जगण्यासाठी  मूलभूत सुविधा मिळाल्याच पाहिजेत या मताचा मी आहे. ज्यादिवशी आर्थिक दृष्ट्या दुर्बल घटकांसाठी आर्थिकदृष्ट्या सक्षम समाज रस्त्यावर उतरेल त्या मोर्चात माझ्यासारखे हजारो सहभागी होतील.  जय महाराष्ट्र !
समीर गुप्ते, ठाणे.

बिअर प्रेमींचा नवा स्पॉट - बिअरबक कॅफे, ठाणे.

ए उद्या आपण ड्रिंक घेऊ बरंका अस म्हणून बिअर प्यायला जाणे आणि चल यार, छान ठिकाणी बसून दोन बिअर मारू या दोन्ही वाक्यात बिअर पिणे जरी असले तरी त्याचा मोड आणि मूड संपूर्णपणे वेगळा आहे. बीअर पिणे हे सर्वस्वी बाहेरच्या तापमानावर आणि आपल्या मनावर अवलंबून असतं. बिअरसाठी समोर समुद्र जरी नसला तरी एक छान माहोल लागतो, एखादा छान विषय लागतो, लाईकमाईंडेड मित्रांचा गोतावळा लागतो, त्यात एखादा बकराही लागतो आणि जिथे जाऊन बिअर प्यायची तो स्पॉटही तसाच लागतो. सहा मित्र या टेबलवर दाटीवाटीने, दोन पलीकडे अस नको ... जिवलगांचा गठ्ठा एकत्र बसला पाहिजे, अड्डा चांगला लागला पाहिजे.

सध्या ठाण्याचे स्मार्ट होण्यासाठी जे उत्खनन सुरु आहे ते पाहता कॅस्टल मिल नाका हा शक्यतो टाळावा असे जरी मी सुचवत असलो तरी तिथेच कदापि न टाळण्यासारखी एक जागा असेल तर ती म्हणजे माझ्या विचारांच्या बिअर प्रेमी मित्रांचा हक्काचा अड्डा ...'बिअरबक कॅफे'. जिथे फक्त बीअर आणि उत्कृष्ट वाईन सर्व्ह केली जाते असे हे रेस्टोरेंट फेमस आहे तिथे मिळणाऱ्या फ्लेवर्ड बिअर मुळे. बिअर मध्ये कसले आले फ्लेवर असा विचार कराल तर तर मित्रांनो तुम्ही नक्कीच काहीतरी मिस कराल. तुमच्या आवडत्या फ्लेवर्स मध्ये बिअर ब्लेंड करून तुमच्या समोर येताच एक नाविन्यपूर्ण पेय पिण्याचे कुतूहल तुमच्यात निर्माण होते. मला पण पहिल्यांदा हा काय कशाला नको तो प्रयोग करतोय असं झालं होतच पण कुतूहल नक्कीच होतं. बिअर बकचे मेनू कार्ड आपल्याला काही वेळ खिळवून ठेवते. त्याच्या कल्पक फोल्ड्स आणि मेनू डिझाईन मुळेच आपला पुढचा एक्सपीरिअन्स जबरदस्त होणार याची जाणीव होते. बसायला नेहेमीचे टेबलखुर्ची -सोफा व्यतिरिक्त मित्रांचा किंवा कुटुंबीयांचा मस्त अड्डा जमवण्यासाठी भारतीय बैठकीची सोय इथे उपलब्ध आहे. थोडंसं ट्रेंडी, थोडंसं ऑफ-बीट वॉल डेकोर तुम्हाला काही वेळ गुंतवून ठेवणारच....अर्थात टेबलवर दिलेली ऑर्डर येई पर्यंतच. नंतर तुम्ही निवडलेल्या फ्लेवरचा आस्वाद घेत तिथे मिळणाऱ्या अनोख्या व्यंजनांचा आस्वाद घ्यायचा...विषयांची कमी तर असल्या ठिकाणी कधीच नसते. रेग्युलर आणि फ्लेवर्ड बिअर बरोबरच, एक मोठ्या काचेच्या जार मध्ये अनेक फळांच्या फोडी आणि त्यावरच्या बर्फात ओतलेली रेड/ व्हाईट वाईन मधलं 'सांग्रिया' हे असाधारण वाईन कॉकटेल, याबरोबर इतरही मला माहित नसलेली (जी कालांतराने मला माहित होतीलच) अशी अनेक मॉकटेल्स असलेले हे कॅफे एक वेगळ्या अनुभवाची ओळख करून देते यात वाद नाही. बिअरबक 'कॅफे' हे नाव याने का ठेवले असावे हे मात्र मला अद्यापही कळले नाही. कदाचित बार मध्ये जाऊन पिऊन आल्याचा गिल्ट ग्राहकांना नको, घरी गेल्यावर 'कॅफे' मधून आलो असं ताठ मानेने सांगू शकतो या उदात्त भावनेतून हे नाव ठेवले असावे.

इथे उपलब्ध असलेल्या अनेक स्टार्टर्स मध्ये कॉर्न रॉक्स विथ चिमिचुरी सॉस ( हा शब्द मी तिथे बसून पाठ केलाय ), कॉम्बिनेशन चिकन, क्रॅकर जॅक चिकन, पेपर क्रस्टेड प्रॉन्स इन ऑयस्टर सॉस अशा भन्नाट पदार्थांच्या सानिध्यात तुमची पुढची बिअर कधी सर्व्ह झाली हे तुम्हाला कळतही नाही. खाण्याच्या अनेक पदार्थामध्ये तरुण वर्गाला आकर्षित करणाऱ्या वेगवेगळ्या पिझ्झा, पास्ता या पदार्थांची सुद्धा लयलूट आहे. पदार्थांचा दर्जा आणि सादरीकरण यावर विशेष लक्ष देत नाविन्यपूर्ण चवींचा शोध घेत खवय्यांना तृप्त करण्याचं काम बिअर बाक चा तरुण मालक अजिंक्य पालकर त्याच्या वडिलांच्या म्हणजेच मिलिंद पालकरांच्या मदतीने करत आहे. अजिंक्य कडे पाहून याने सर्व बिअर स्वतः टेस्ट केल्याचे तुम्हाला जाणवते. सीकेपी मालक असूनसुद्धा मेनूवरती एकही सीकेपी पदार्थ नसल्याने मी थोडा नाराज असलो तरी सीकेपी मंडळींच्या आवडीच्या पेयांवर विशेष लक्ष दिल्याने बिअर बक च्या पालकर पितापुत्रा विषयी मनात 'मोठ्ठा' आदर आहे. हा झाला गमतीचा भाग. पण आपल्या मित्रमंडळी आणि कुटुंबियांना एकदातरी या कॅफे मध्ये घेऊन जाऊन या अनोख्या कॉम्बिनेशन्स चा आस्वाद घ्यायला हरकत नाही. नक्की जा !

बिअर बक साठी माझे रेटिंग - ४.५ स्टार
Beerbuck Cafe
Shop No 1 & 2, Vikas Shopping Complex,
Meenatai Thakrey Chowk,
Castle mill naka, Thane West,
Phone 022 2574 3393

बेजबाबदार सत्ता - बेपर्वा जनता !

पुन्हा एकदा रेल्वेचा पूल कोसळला आणि पुन्हा एकदा जबाबदारी कोणाची यावर राजकारण सुरु झाले. इथे माणसे जखमी झाली, प्रवासाला निघालेली मधेच अडकली, धावणारी मुंबई जागेवरच थांबली त्याचे काही नाही, उलट आपण कसे जबाबदार नाही हे सांगण्यात धन्यता मानणारे नेते पहिले. मुंबईची जनता पण मुंबईचे स्पिरिट कसे जबरदस्त आहे, ट्रॅकवर उतरून अर्धा किलोमीटर चालून कशी धावती बस पकडली आणि कसा लटकतऑफिसला पोचलो अशा मसालेदार कथा सांगत मुंबई कशी सहनशील आहे, मुंबईकर कसा मार्ग शोधतो हे सांगण्यातच आनंदी असतो. अरे अशा वेळीस ऑफिसला जाच पण त्या जबाबदार अधिकाऱ्याच्या ऑफिसला जा आणि विचार जाब त्या हरामखोराला. कोणीही यायचं टपली मारायची असा प्रकार झालाय मुंबईचा.  सभ्यतेची आणि  गळपटल्यासारखी ततपप ची भाषा सोडा आणि फैलावर घ्या या भडव्यांना. तेव्हा कुठे भानावर येऊन ही मंडळी आपापल्या जबाबदाऱ्या सांभाळतील.  तुम्ही इतकं बेपर्वा राहिलात तर अजून मोठ्या दुर्घटना समोर उभ्या राहतील. एखाद्या चालत्या लोकलवर भर दिवसा पूल पडला असता तर आज तुमच्या माझ्या माहितीतला एक तरी माणूस मेला म्हणून बातमी आली असती. नशिबानं संकट टळलंय.

या कर्तबगार नेत्यांना, जबाबदार अधिकाऱ्यांना आणि अभ्यासू मंत्र्यांना एक सूचना आहे. आता उभ्या असलेल्या सर्व सार्वजनिक बांधकामांवर आणि भविष्यात होणाऱ्या  प्रत्येक सार्वजनिक बांधकामाच्या उदघाटनाला त्या बांधकामाच्या देखभालीची जबाबदारी कोणाची ते पण दगडावर कोरून घ्या.  म्हणजे आमचा माणूस नक्की कोणामुळे मेला हे तरी कळेल.