Friday, 21 July 2017

खवय्यांचा लाडका - "अथर्व'ज सीकेपी तडका"






शुक्रवार चा सूर्य मावळला की सोमवारच्या सूर्योदयापर्यंत लागणारे सगळे वार हे खाण्याचेच असतात आणि असा विकेंड जर धो धो पाऊस आणि गटारी सारखा सण घेऊन आला तर विचारता सोय नाही. गटारी हा सण आहे? अहो म्हणजे काय, गटारी हा सणच आहे .. मी तर म्हणतो याला राष्ट्रीय सण घोषित करायला काय हरकत आहे. ज्याची वर्षभर वाट बघायची, एक महिना आधी पासून चर्चा रंगवायची आणि आठवडाभर जय्यत तयारी करायची आणि तो पावन दिवस संपल्यावर पुढची गटारी येईपर्यंत मागच्या गटारीला काय काय मज्जा केली म्हणून आठवण काढायची तो काय साधासुधा दिवस वाटला तुम्हाला....सणच तो.

तर माझा विषय याला अनुसरूनच आहे. तुमची गटारी अगदी मनसोक्त आनंदाच्या साथीनं पार पडावी आणि घरच्या मंडळींना पण फार काम न पडता आनंद लुटता यावा याची एक खास सोय आहे आपल्याकडे. तसं जगात कुठे काय मिळतं ते सांगायला तुमचा मोबाईल-गुगल-झोमॅटो वगैरे आहेच पण तुम्हाला काय आवडेल हे खात्रीपूर्वक सांगायला मी आहे ना ... तुमचा फूड ब्लॉगर.

तर आपल्या विषयावर येतो.. तूम्हाला सांगतो, मी आज ठाण्याच्या लुईसवाडीतल्या, नाचण्यांच्या अथर्व सीकेपी तडका येथे जाऊन हात मारून पोटभर जेवलो आणि माझ्या तीन दिवसीय गटारी महोत्सवाला सुरुवात केली. हे सीकेपी तडकावाले नाचणे म्हणजे आमच्या ठाण्याच्या  सीकेपी फूड फेस्ट चे स्टॉल नं. २१ वाले नाचणे. फेस्टिवलच्या दरम्यान यांच्या स्टॉल वर जाऊन जेवणे म्हणजे दिव्य असतं म्हणून आज त्यांनी सुरु केलेल्या हॉटेलमध्ये धडक दिली. रमजान ला ज्याच्या बरोबर जाऊन ज्याच्या पैशाने खातो त्याची परतफेड करण्याची संधी घेत मित्र अकील शेख ला बरोबर घेऊन गेलो...म्हटलं चल मियाँ, आज आमचं खाऊन बघ, बिर्याणी विसरशील. तसं पाहता मागचे दोन महिने शिरीष नाचणे च्या फेसबूक वरच्या पोस्ट आणि त्याला मिळालेले चांगले वाईट कॉमेंट वाचत होतो .. But you need to experience it to believe it . मेनू वाचताना लक्षात आलं की यांना जगाचे बाजारभाव माहिती नसावेत.. २५० रुपयाला सुरमई थाळी ? अरे आम्ही नुसती तळलेली सुरमई ३५० ला घेतो आणि इथे थाळीचा भाव २५० म्हणजे काहीतरीच. दोन सुरमई थाळी आणि एक महाराजा मटण , अर्थात सीकेपी पद्धतीने बनवलेल्या खिम्यात मटणाचे मोठे खडे (खडे म्हणजे अस्सल सीकेपी शब्द आहे बरंका,आम्ही पीस म्हणून त्याला हलकं नाही करत) अशी ऑर्डर देऊन एकूण मेनूचा अंदाज घेतला. वाचता वाचता सहज दरवाजाकडे लक्ष गेले तर दोन वयस्कर गुजराती माणसं (त्यातला एक माझा मित्रच)आत येत होती. सीकेपी रेस्टोरेंट मा गुजराती माणस ?.. सु वात छे..सॅम खुस थई गयो.  जेवण येईल तेव्हा येईल पण आपण जिंकलो अशा अविर्भावात मी त्यांना जय श्रीकृष्ण  केलं आणि ते देखील विराजमान होत मेनू पाहण्यात गुंग झाले. शिरीष कॊतुकाने त्यांच्याकडे पाहत मला म्हणाला .. अरे समीर, हे काका नेहमी येतात आणि येताना कोणा ना कोणाला बरोबर घेऊन येतात. म्हटलं, जिंकलस भावा !

पाचव्या मिनिटाला प्रांजलीच्या देखरेखीखाली अर्ध ताट व्यापलेली मोठी सुरमई असलेली थाळी समोर आली. हल्ली फोटो काढल्याशिवाय अन्न गोड लागत नाही हो. पहिले फोटो काढले. संपूर्ण ताटावर आपलेच अभिराज्य असल्याच्या आवेशात, गरम गरम तळलेली सुरमई ची तुकडी पण कशी छान पोज देत पहुडली होती. तिच्या सोबतीला ताटात सुकटीची चटणी, सुरमाईचे कालवण, कोंबडीचा रस्सा, भाकरी वगैरे कस सगळं भरगच्च होतं वर प्रांजलीने चाखायला दिलेली तळलेली कोलंबी .. अजून काय पाहिजे हो म्या सिकेप्याला जीवनाचा आनंद लुटायला.  ''दादा ये जबरदस्त होगयेला है, दादा ये टराय करू क्या'' अशा अस्खलित राबोडी उर्दू मध्ये बोलत अकील शेख सीकेपी भोजनाचा आनंद घेत होता. खरं सांगतो, मेनू वरच्या सगळ्या पदार्थांची ऑर्डर द्यायच्या तयारीने आलेलो आम्ही एका थाळीत गारद झालो.

सुमारे वीस माणसं बसू शकतील अशा या छोटेखानी ऐसी रेस्टोरेंट ला आपल्या मेहेनतीने आणि समरसतेने इतक्या अल्पावधीत लोकप्रिय करणं आणि अनेक खवय्यांना खाऊ घालणं 'खायचं' काम नाही. सीकेपी लोकांना इकडची प्रत्येक गोष्ट त्यांच्या घरच्या प्रमाणे वाटेल असं नाही पण अस्सल सीकेपी जेवण म्हणून ज्याचा उल्लेख करता येईल अशा जेवणाचा मनमुराद आनंद लुटायचा असेल तर ठाण्याच्या लुईसवाडीतल्या सीकेपी तडका ला भेट देणं जरुरीचं आहे. शिरीष ची बायको आणि या रेस्टोरंटची मालकीण प्रांजली नाचणे मूळची नागपूरकर - चिटणवीस. त्यामुळे इथे सावजी मटणाची एक डिश ही आपल्यासाठी सादर आहे आणि नागपूरकर असल्याने तिखटावर थोडा हात असावा असं वाटतं.

माझ्या मित्राची म्हणजे अकीलभाई  ची रिऍक्शन मला खूप आवडली. घरी आल्यावर माझ्या आईला सांगताना तो म्हणाला '' अरे अम्मी. दादा के साथ बहुत मझा आया, अभि कलतक आपन सीकेपी होगैयला है".  इतर समाजबांधवांकडून मिळालेली अशी दाद हीच तुमच्या पाककलेची खरी पावती. या गटारीला तर तुम्ही इथे जालच पण एरव्हीही जायला उत्तम आणि खिशाला परवडणारे म्हणून "अथर्व'ज सीकेपी तडका'' चे वर्णन करता येईल.

सौ. प्रांजली आणि प्रिय मित्र शिरीष नाचणे, सर्वत्र सीकेपी रेस्टोरेंट निघावीत या माझ्या स्वप्नाला वास्तवात उतरवत तुम्ही सुरु केलेल्या या चवदार रेस्टोरंटला, या व्यवसायाला माझ्या भरभरून शुभेच्छा !

समीर गुप्ते
सीकेपी फूड फेस्ट.
#samhere #sameergupte.blogspot.com
sameer6949@gmail.com

Thursday, 20 July 2017

दोबारा यावंसं वाटणारं "चौबारा -६०१" रुफटॉप पंजाबी रेस्टोरेंट








दोबारा यावंसं वाटणार  "चौबारा -६०१"

तुम्ही ठाण्याच्या सीकेपी हॉलला अनेकदा भेट दिली असेल. कधी लग्नासाठी तर कधी एखाद्या कार्यक्रमासाठी. तसं दरवर्षी येण्यासाठी एक कारण मी तुम्हाला दिलाय ते म्हणजे आपला सीकेपी फूड फेस्ट. परंतु आता तुम्ही आपल्या मित्र परिवाराबरोबर किंवा आपल्या कुटुंबीयांबरोबर सीकेपी हॉल्सला कधीही येउ  शकता. नाही नाही, हे काही कोणत्या कार्यक्रमाचं आमंत्रण नाही ..हे आंमंत्रण आहे सीकेपी हॉल च्या टेरेस वर सजलेल्या एका पंजाबी चौबाऱ्याचे. अस्सल म्हणजे एकदम अस्सल पंजाबी पद्धतीच्या सजावटीने सुसज्ज आणि पंजाबी चवीचा प्रत्यक्ष अनुभव देणारा एक भन्नाट अनुभव म्हणजेच 'चौबारा ६०१''या अस्सल पंजाबी नावाचं एक अस्सल पंजाबी रुफटॉप रेस्टोरेंट.

सीकेपी हॉल च्या मुख्य प्रवेशदारातून आत शिरलात की तुम्हाला नजरेस पडतो दिव्यांनी लखलखणारा एक रंगीत ट्रक. या सेल्फीपॉईंट ला एक सेल्फी काढल्यानंतर लिफ्टमधून टेरेसवर येताना तुम्हाला ''पंजाब कि खुशबूचा" प्रत्यय यायला लागतो. लिफ्टमधून बाहेर पडतानाच रंगीबेरंगी रिबिनी आणि झालरीने मढवलेली एक सायकल आणि तिच्या बाजूला बसलेला मुनीमजी तुम्हाला पंजाबी स्वागताची पहिली सलामी देतो. इतक्या रंगाची उधळण केलेल्या या स्वागतकक्षात तुम्ही काही वेळ थांबणारच. रेस्टोरेंट मध्ये पाऊल ठेवल्या ठेवल्या तुम्ही सीकेपी हॉल च्या आवारात नसून पंजाबच्या एखाद्या ढाब्यात असल्याची जाणीव तुम्हाला होईल. तिथे वाजत असलेल्या पंजाबी संगीतावर तुमचे पाय थिरकू लागतात न लागतात तेव्हाच एक सरदार तुम्हाला तुमच्या टेबलाजवळ नेतो आणि काय गम्मत .. या टेबलांना नंबर नाहीत तर चक्क नावे दिली आहेत..ती सुद्धा तुमच्या आवडत्या हिरोच्या चित्रपटाची. मी अनेक पंजाबी हॉटेल, धाबे पहिले आहेत पण इथे तुम्हाला थक्क करणारी अनेक आश्चर्य आहेत ..थोडीशी बाकी ठेवतो.

रेस्टोरेंटमध्ये आपण काय फक्त बघायला थोडीच आलोय .. अहो आपण आलोय पंजाबी दावतीचा यथेच्छ समाचार घ्यायला. मुंबईतल्या हॉटेलमध्ये मिळणाऱ्या टिपिकल  पंजाबी पदार्थाना काट देत तुम्हाला खऱ्याखुऱ्या पंजाबी भोजनाचा आनंद देण्यासाठी तुमच्यासमोर अवतरतो एक खास डिझाईन केलेला मेनू आणि मेनू सोबत येतो त्या मेनूचे वर्णन करणारा त्याची माहिती देणारा एक सरदारजी .. तुम्हाला विश्वास बसणार नाही पण हा मेनू डिझाईन करताना या मंडळींनी पंजाबच्या अनेक वाऱ्या केल्यात आणि दिल्लीपासून अमृतसर पर्यंत मिळणाऱ्या पदार्थांची एक मोठी यादी तुमच्या समोर ठेवली आहे. चौबाराचा मुख्य शेफ आपला मराठमोळा हर्षद पाटणकर याच्या देखरेखीत तुम्हाला अनेक पदार्थ सादर केले जातात आणि सुरु होतो तुमचा पंजाबी ढाब्यावरच्या खवय्येगिरीचा एक अफलातून खाद्यप्रवास .

उत्तरेकडे सर्रास मिळणाऱ्या शिकंजी पासून सुरुवात करत, हलकासा तिखट 'पाये का शोरबा' घेत या कार्यक्रमाला सुरुवात करायची. तुमच्यात कोणी  शाकाहारी असेल तर चाट प्रकारातील अनेक व्हरायटीज मधें 'आलू के कुल्ले' (हे नाव जरा गमतीशीरच), 'तवा आलू' नक्कीच तरी करा. पंजाब दि भट्टी दा स्वाद अनुभवायचा असेल तर 'छोले पनीर टिकिया' आणि एकदम हटके असे 'दही के कबाब' ला तोड नाही. मांसाहाराची तर विशेष काळजी घेत कस्तुरी मुर्ग कबाब, काकोरी कबाब, बऱरा कबाब हे असले अनोखे कबाब तुमच्या जिभेचा ताबा घेतात. जर तुम्ही तगडे खाणारे असाल तर "रान" हा मटणाचा प्रकार लाजबाब, पण एक कंडिशन आहे- याची ऑर्डर एक दिवस आधी द्यायची. बडी लेहेसुनी आणि छोले पहरगंजी हे तुम्हाला साक्षात दिल्ली गाठल्याची आठवण देतात. जसे आपले खिमा वगैरे पदार्थ स्पेशल या कॅटेगरीत मोडतात ना तसे चौबारा मध्ये मुर्ग कोर्मा, मुर्ग दो रंगा म्हणजे दोन प्रकारच्या रस्श्यात केलेली मुर्ग आणि काही झणझणीत हव असेल तर 'तार कोर्मा' ट्राय कराच. ड्रिंक्स बरोबर खायला मासे हवे असतील तर तंदूर झिंग आणि तंदूर पॉम्फ्रेट हे आहेच आपल्या सेवेला.  मी जेव्हा शेफ हर्षद ला विचारलं कि एखादी भन्नाट डिश सजेस्ट कर तर म्हणे ''सर आमचा डाल बुखारा'' ट्राय करा...म्हटलं लेका माझं आडनाव माहित आहे ना तुला. तरी पण त्याच्या आग्रहास्तव ती डिश घेतली .. १६ तास शेगडीवर शिजवलेली उडिदाची डाळ आयुष्यात पहिल्यांदा खाल्ली आणि आवडली बाबा. बाकी पंजाब्यांची खासियत असलेले लाछा नान, चुरचुरके नान वगरे अनेक पदार्थांची रेलचेल असलेला हा चौबारा खरोखरीच एक आनंददायी अनुभव ठरतो. जेवल्यानंतर लस्सी, राबडी स्टफ पराठा याबरोबरच 'शीर बिराज' हा एक हटके गॉड पदार्थ चाखून बघाच.. माझं आणि गोडाचं तितकं जवळचं नातं नसल्याने जास्त डिटेल सांगत नाही पण कुछ अलग बात है हे मात्र नक्की.

पराग साठे आणि यश तावडे यांच्या कल्पनेतल्या या चौबाऱ्याला आल्हाद राजे या नामांकित आर्किटेक्ट नी पूर्णपणे न्याय दिला आहे हे तुम्हाला तिथे गेल्यावरच समजेल. पाऊल ठेवल्यापासून ते निघेपर्यंत आपण सीकेपी हाल च्या आवारात आहोत याचाही तुम्हाला विसर पडेल आणि एकदा का तुम्ही इथे आलात की हा ''चौबारा छे सो एक''  तुमचं दोबारा यायचं ठिकाण झालं म्हणून समजा.

या गटारीनिमित्त शनिवारी आणि रविवारी सर्व खवय्यांना आणि ड्रिंक्स ची आवड असणाऱ्यांना एक खास ऑफर आहे ती म्हणजे बिअर ऑन एमआरपी. तुमची गटारीची जागा ठरली नसेल तर आपल्या कुटुंबीयांबरोबर हा सण 'चौबारा ६०१' येथे साजरा करा.. खवय्यांना योग्य ठिकाण  दाखवल्याचं पुण्य माझ्या पदरी पडेल.

कुठे - सीकेपी हॉल टेरेस, ठाणे.
वेळ - दररोज साय ७ ते ११
सुट्टी - नाही
दर - अतिशय माफक
बार- बुधवार, शुक्रवार, शनिवार, रविवार.

समीर गुप्ते
सीकेपी फूड फेस्ट
sameergupte.blogspot.com    

Sunday, 9 July 2017

गुरु

गुरु .......

गुरु हा मानण्यावर असतो.  तुम्ही ज्याला गुरु मानता तो तुम्हाला शिष्य मानेलच असं जरुरीचं नाही आणि तुम्ही त्याचेच शिष्य आहात असे जगाला ठोकून सांगतोय तो तुमचा गुरु म्हणवून घ्यायला योग्य असेल असेही नाही.

कधी हा निसर्ग तुमचा गुरु असतो तर कधी एखादा प्रसंग. कधी वेळ, कधी नशीब, कधी सन्मान, कधी अपमान, कधी यश, कधी अपयश एक ना दोन हजारो गोष्टीत तुम्ही गुरु शोधू शकता.

तुमच्या आयुष्याला वळण देणारा, गती देणारा आणि त्यामुळे आर्थिक नसली तरी मानसिक समृद्धी देणारा एखादा धाडसी निर्णय देखील तुमचा गुरु असू शकतो.

गुरु मानण्यावर असतो .. तुमच्या आतही तो वसलाय, आहे हे मानण्यावरती सुद्धा !


Saturday, 1 July 2017

आठवणीने पण तोंडाला पाणी सुटणारे 'वालाचे बिरडे'



रात्री जेवायला बिरडं हवं असेल तर गपचूप वाल निवडायला बस.. सांगा बरं तुमच्यातल्या कोणा कोणाच्या लहानपणी तुमच्या आईने हे सांगून तुमच्या कडून वाल सोलून घेतलेत. तसं वाल सोलायचे म्हणजे काही खूप मोठे काम नसे वाटत तेव्हा. वाल निवडता निवडता गप्पा मारणे आणि मध्येच आलेले कुचर कोणालातरी फेकून मारणे हे नित्याचेच. कधी कधी तर दोन्ही हातानी फुल्ल स्पीड मध्ये अर्धा तासात वाल निवडून खेळायला जायचे आणि खेळून आल्यावर हातपाय धुवून शुभंकरोती वगैरे बळेबळे आटपून पाटावर बसायच. चमचमीत बिरडं, भात, कैरीच्या करमटल्या आणि एखादी सांडगी मिरची पानात आली तर पंचपक्वान्नाला पण लाजवेल असे ताट सजलेले दिसायचं. जेवायला सुरुवात करतानाच बिरड्याची वाटी डायरेक्ट ओठाला लावायची आणि नाकात झणझणीत सुगंध भरत एक फुरका मारून मगच भातावर ओतायची तरच त्याची खरी मजा. एप्रिल मे मधल्या बिरड्यात दाताखाली येणाऱ्या वालाबरोबर बिरड्यातल्या कैरीच्या गरम गरम कापा हमखास हव्यातच. बिरडं भाताचं जेवण असलं की जेवण कसं झालय वगैरे सांगायच सुचतच नसे, बस्स जेवतच राहायचं.. त्या तिखट बिरड्याबरोबर किती भात खाल्ला गेला याची गणतीच नसायची. जेवण संपत संपता भांड्याचा आवाज आला की 'हे काय, इतक्यात संपलं पण ?' असे विचारात पुढच्यावेळेस थोडं जास्त कर असे आईला सांगत भोजन समारंभ आटपयाचा. माझ्याच काय तुमच्याही घरात बिरडं भाताच्या जेवणानंतर बिरडं उरल्याचं तुम्हाला आठवत नसेल ..अहो उरलं तर ते बिरडं कसलं. बिरडं भात जेवल्यावर कितीतरी वेळ तुम्ही त्याच्या अविट चवीच्या दुनियेत असता.

तर अस हे स्वर्गीय चवीची अनुभूती देणारं वालाचं बिरडं.. नुसतंच वालाचं नाही नागोठण्याच्या कडव्या वालाचं बिरडं. नागोठणे आणि कडवे वाल हे समीकरण इतकं डोक्यात बसलंय की कोणी नागोठण्याचा नातेवाईक भेटला तर तो नक्कीच वाल विकत असावा असं नेहमी वाटायचं. आमच्या बाहेरगावच्या म्हणजे इंदूर, भोपाळ येथील नातेवाईकांना तिथे हे कडवे वाल मिळत नाहीत. ठाण्याला आल्यावर खूपच कासावीस झाल्यासारखे ते लोक कोणाकोणाला कडवे वाल मिळतील का म्हणून फोन करत असतात. मी पण थोडावेळ गम्मत बघून, मग बघा माझी किती ओळख आहे असे दाखवत पेणच्या झिराळ आळीतल्या देशपांडे ला फोन लावतो आणि त्यांचा वालाचा (जीवनमरणाचा) प्रश्न सोडवल्यासारखे भासवतो आणि मग दुसऱ्या दिवशी घरी आलेल्या पिशवीतले टपटपीत हिरवट सोनेरी वाल पाहिल्यानंतर ही मंडळी काहीतरी जिंकल्याच्या अविर्भावात त्यांच्या निघण्याची तयारी करतात. नागपूरकरांची पण थोडीफार हीच गत असते..तिथे नागपूरमध्ये धरमपेठेतल्या बापट या एकमात्र दुकानात चांगले कडवे वाल मिळतात..थोडे महाग असतात पण मिळतात. एकूणच ठाणे मुंबईकडचे लोक या बाबतीत फारच नशीबवान म्हणावे लागतील.

वालाच्या बिरड्याला वालाची रस्सा भाजी किंवा वालाची आमटी बोलणाऱ्या मंडळींशी मी या विषयावर फार बोलत नाही..म्हणजे काही कारण नाही पण नाही बोलत. बिरड्याच्या जातीतला डाळिंबी हा प्रकार देखील मला आवडतो .. त्याचं एक वेगळेपण आहे. सहसा ब्राह्मण लग्नात किंवा मुंजीत डाळींब्या असतात. परवा तर ठाण्याच्या टिपटॉप मध्ये एका लग्नात 'वालाचं बेर्ड' असा बोर्ड लावून पंजाबी मसाल्यात केलेलं गुजराथी चवीचं 'बेर्ड' खाल्लं..क्षणभर काही सुचेना..कशाला नको ते प्रयत्न करतात हे लोक कळत नाही. कडव्या वालाचा असा क्रिमिनल वेस्ट मला अजिबात सहन होत नाही.

वालाची खिचडी म्हणजे सीकेप्यांचा जेवणातला मानबिंदूच. जेवणात साबुदाणा खिचडीला नसेल इतकी मागणी आणि मान नारळाच्या दुधात शिजवलेल्या वालाच्या खिचडीला असतो. नागपूरच्या सीकेपी फूड फेस्टिवल मध्ये तीन दिवस पुरतील इतके वाल नेऊनसुद्धा ते दुसऱ्याच दिवशी संपले तेव्हा तिथे केटरिंग ची व्यवस्था पाहणाऱ्या गिरीष गुप्ते काकाना रविवारी सकाळी मुंबईहून २५ किलो भिजवलेले वाल 'विमानाने' मागवायला लागले होते..सकाळच्या पहिल्या विमानाने येऊन मोठ्या मानाने ते वाल चिटणवीस सेंटरमध्ये दाखल झाल्याचे अनेक नागपूरकरांना माहित असेलच. अर्थात ते ही कमी पडले. सीकेपी खवय्यांची हृदये काबीज करणाऱ्या बिरड्या बरोबरच पडवळासारख्या लिबलिबीत भाजीला आणि तत्सम दुसऱ्या काही भाज्यांना चटपटीत भाजीचा दर्जा देण्याचे काम फक्त कडवे वालचं करू शकतात.

राजेशाही राजमा आणि पाव इंची पावट्याला कुठच्याकुठे मागे टाकणाऱ्या कडव्या वालाला सीकेपी घरातच काय तर अनेक मराठी घरात मानाचं स्थान आहे. वालाचं बिरडं आठवड्यातून एकदा तरी झालंच पाहिजे अशी अनेक घरं तुम्हाला मिळतील. पण वालाच्या बिरड्याची ही चव, हा वारसा पुढे नेणाऱ्या सुगरणी मात्र कमी होत चालल्या आहेत याची खंत नक्कीच आहे

समीर गुप्ते
सीकेपी फूड फेस्ट
Sameer6949@gmail.com

पाऊस ठरवतो...


पावसाळ्याच्या दिवसात आपण काय खायचं, कधी खायचं, कुठे खायचं हे आपण नाही तर पाऊस ठरवतो. एका तासापूर्वी जेवलेल्या आपल्या पोटातली नसलेली भूक जागृत करण्याचे काम पाऊस व्यवस्थित करत असतो. आज पाऊस जास्त आहे म्हणून ऑफिसमधून लवकर घरी जाण्यासाठी निघाल्यावर बसस्टॉप जवळ कुठेतरी वडे तळल्याचा खमंग वास येतो. तसा तो रोजच येतो, पण पाऊस पडत असताना तो तुमच्या आतपर्यंत भिडतो. मग अगदी धो धो पडणाऱ्या पावसात पण वडापाव च्या गाडीभोवती पडलेल्या गराड्यात घुसून आपल्याकडे जास्तीतजास्त एक सेकंद पाहणाऱ्या त्या गाडीवाल्याला नजरानजर होताच 'वडापाव दे रे एक' अशी ऑर्डर टाकून रटरटणाऱ्या तेलाच्या कढईतला वड्याचा पुढचा लॉट त्या ट्रे मध्ये कधी पडतोय आणि कधी आपल्या हातात येतोय असं आपल्याला होतं. आपल्या मागून आलेला कोणी तरी हात लांब करून आपल्या आधी तर घेणार नाही ना .. वडावाला त्याच्या बाजूला उभ्या असलेल्या त्याच्या ओळखीच्या गिऱ्हाईकाला तर मोठ्ठ पार्सल देणार नाही ना, परातीतला आधी उरलेला थंडगार वडा आपल्या नशिबी येणार नाही ना, एक ना दोन अशा अनेक शंका मनात ठेऊन गाडीच्या टपा वरून पडणारे ओघळ पाठीवर घेत आपण आपला गड लढवत असतो. पाठीवर भिजलेल्या कपड्यांची थंडी आणि पुढे धगधगणाऱ्या स्टोव्ह ची गर्मी यांच्या अफलातून जुगलबंदीत वरून कोसळणारा पाऊस तुम्हाला फक्त बटाटावडाच खायला प्रवृत्त करतो. तयारच आहे म्हणून परातीमधल्या केविलवाण्या गोळाभजी कडे तुम्ही डुंकूनसुद्धा पाहात नाही.. 'काय मस्त पाऊस आहे ना, चल आज एक मस्त इडली चटणी खाऊ ' असं बोलून गेलात का कधी तुम्ही इडली खायला.. नाही ना...पाऊसच ठरवतो.

पाऊसच ठरवतो तुमची संध्याकाळ ..रविवारची दुपार मटणावर ताव मारण्यात गेलेली असते..जेवण अंगावर आलेलं, त्यामुळे छानशी झोप झालेली आणि संध्याकाळी मस्त पाऊस सुरु. कुठेच नसतं जायचं. फक्त पावसाकडे बघायचं आणि गेल्या पावसाळ्यांच्या आठवणीत रमायचं. आज तिने नाही, तुम्ही काम करायचं. आल्याच्या चहाबरोबर बटाट्याची भजी, असेल घरात एखादं तर चार कापट्या वांग्याच्यापण पिठात बुडवून तळून काढायच्या. गॅलरीत टीपॉय सजवायचा. खुर्चीवर बसल्याबसल्या पाय लांब करून डोळे मिटायचे, परत उघडायचे .. सुखावलेल्या चेहेऱ्यानी तिच्याकडे बघायचं ..नशिबाला मानायचं, एक हातात भजी आणि दुसऱ्या हातात चहा .. पाऊसच ठरवतो, आठवून तर पहा.

पाऊसच ठरवितो तुम्ही जेवणार काय ते ...असो रविवार की मधला कोणताही वार..पावसाळाच तो, सुरु असते संततधार. पन्नास पदार्थ येतात करता तुम्हाला पण कधी कधी जेवायला काय करावं हे सुचतंच नसतं, सुचत नसतं म्हणून ठरत नसतं .. पण पाऊस आहेच की ठरवायला. तोच सुचवतो एखादा साधासा बेत आणि सुरु होते तुमची तयारी. अचानक तुम्हाला मांडणीवरच्या, मागे गेलेल्या एका खास डब्याची आठवण येते. डबा उघडताच त्या अलौकिक सुगंधाचा दरवळ घरभर पसरतो, आज घरात काहीतरी खास शिजणार याची चाहूल सर्वांचं लागते. डब्यातली वस्तू ओट्यावर येते आणि साजरी होऊ लागते पावसाळ्यातली एक खास मेजवानी..हो मेजवानी, गरमागरम भात आणि सीकेप्यांची आवडती काड्यांची मिरवणी. मिरवणी म्हणजे साजूक तुपावर परतवलेल्या सुक्या बोंबलाच्या, म्हणजेच काड्यांच्या जोडीला बटाट्याच्या फोडी आणि मिरी घातलेल्या वाटणात मस्त उकळलेलं कालवण ..बाहेर पावसाचा थयथयाट आणि घरात मिरवणीचा घमघमाट. वाफाळलेल्या पांढऱ्या शुभ्र भातावर हिरवट मिरवणी ओतून घेतलेल्या पहिल्या घासाबरोबरच तुमचे नाक आणि डोळेही या मिरीच्या फणकाऱ्याचा आनंद घेतात, तुपाच्या तवंगाची काड्यांची मिरवणी क्षणात तुमच्या मनाचा ताबा घेते.. वाटी वाटी पिऊन मग जीव असा तृप्त होतो.. ध्यानी मनी नसतानाही बेत कसा फक्कड बनतो..तुम्ही नाही हो ,पाऊसच ठरवतो.

पाऊसच ठरवतो कधी यायचं आणि पाऊसच ठरवतो कधी जायचं. पण या पावसाळ्यात जरा लक्ष ठेऊन बघा ..तोच तुम्हाला सुचवतो काय खायचं आणि काय प्यायचं.

समीर गुप्ते
सीकेपी फूड फेस्ट
#samhere #sameergupte.blogspot.in
sameer6949@gmail.com