श्रीदेवी आणि मी

श्रीदेवी आणि मी.

लेखाचं टायटल संपूर्णपणे मिसलिडिंग आहे असं तुम्हाला क्षणभर वाटेलही परंतु माझ्या आयुष्यातल्या १० अविस्मरणीय मिनिटांसाठी 'रूप की रानी' श्रीदेवी, होय खुद्द श्रीदेवी माझ्या बाजूला उभी होती. आज हे माझ्या चित्रपटातल्या टीम शिवाय कोणालाही खरं वाटणार नाही. तशी ती मला ओळखतही नव्हती. मी मात्र तिच्या लाखो करोडो चाहत्यांमधला एक. तिचा जवळजवळ प्रत्येक चित्रपट थिएटर मध्ये जाऊन पाहिलेला. 'लम्हे' पाहायला तर बायको आणि आईला घेऊन मेट्रो पर्यंत गेलो. तेव्हा नीता लुल्लाने त्या चित्रपटातल्या मोरनी गाण्यासाठी बनवलेली घागरा चोळी एका काचेच्या बॉक्स मध्ये प्रदर्शनार्थ ठेवली होती. 'श्री' इतकी स्लिम आहे ? हा प्रश्न तो ड्रेस पाहणाऱ्या सर्वांनाच पडला असेल. खूप वर्षांपूर्वी माझ्या ऑफिसला श्रीदेवीचा जपानी गेशा च्या वेशभूषेत असलेला व्हिडीओकॉन च्या कॅलेंडर वरचा फोटो होता. युट्युब नसलेल्या जमान्यात 'चांदनी' आणि 'लम्हे' ची शिवहरी ने संगीतबद्ध केलेली गाणी कॅसेट प्लेअर वर ऐकताना डोळ्यासमोर तिचा प्रत्येक हावभाव आपसूकच यायचा. सदमा चित्रपटातील तिचं लाडीकपणे कुत्र्याला 'हलीप्रशाद' हाक मारणं, चांदनी मधलं तिच्या आवाजतलं, चांदनी, मै तेरी चांदनी हे गाणं, लम्हे चित्रपटातलं 'मेरी बिंदिया तेरी निंदिया ' या गाण्यातलं तीच नटणं सवरणं, चालबाज मधलं 'ना जाने वो कहांसे आता है', इंग्लिश विंग्लिश मधल्या नवराई गाण्यातलं 'आखोंमे इसके, इशारे' या तीन चार ओळीत ओतलेला जीव सगळं कसं हजारवेळा पाहावंसं. अभिनय, नृत्य, संवादाची फेक, टायमिंग आणि न लपवता येणारं तिचं दाक्षिणात्य शैलीतलं लाजणं आणि रडणं हे केवळ लाजवाब. लम्हे या चित्रपटात वहिदा रहेमान आणि श्रीदेवी या दोघीही माझ्या लाडक्या अभिनेत्री, हा चित्रपट युट्युब वर मी अनेकदा पाहतो.

२०१० साली मकरंद अनासपुरे, ज्योती जोशी, शीतल शुक्ल, प्रकाश धोत्रे आणि भूषण कडू यांना घेऊन मी, माझा मित्र महेंद्र वाघमारेच्या साथीने 'बत्ती गुल पॉवरफुल' या आमच्या मराठी चित्रपटाची निर्मिती केली. या चित्रपटाचा प्रीव्ह्यू अंधेरीच्या फन रिपब्लिक च्या सातव्या मजल्यावरच्या मिनी थिएटर मध्ये ठेवला होता. संध्याकाळी ७ चा शो होता. अनेक मित्र,तंत्रज्ञ्, कलाकार आणि काही डिस्ट्रिब्युटर यांच्यासाठी हा शो आयोजित केला होता. मी गोरेगावच्या फिल्म लॅब मधून प्रिंट घेऊन तिथे पोचलो तेव्हा तिथे सलमान खान च्या 'वॉन्टेड' या चित्रपटाचा खासगी शो सुरु होता. तसा वॉन्टेड रिलीज होऊन १५ दिवस झाले होते. माझ्या चित्रपटाचे निर्मिती व्यवस्थापक दिलबर चौहान काका, त्यांची सहकारी शारदा जगताप, नितल वढावकर, अभिनेत्री शीतल शुक्ल हे बाहेरच उभे होते. ''समीर सर, आतमध्ये श्रीदेवी आहे, तिच्या मुली आणि मैत्रिणींना घेऊन वॉन्टेड बघते आहे" असं शारदा म्हणाली. 'तू पाहिलंस तिला ?' मी विचारलं. ''पाहिलं काय, ती आम्हा सर्वांशी गप्पा मारून गेली.'' शारदा खूप कौतुकाने सांगत होती आणि तिथे असेलेले माझे सहकारी श्रीदेवीशी बोलल्यामुळे मोठ्या आनंदात होते. मी एकदा स्वतःकडे बघितलं. प्रिंट्स आणताना माझ्या कपड्यांवर खूप डाग पडले होते, चेहेरा घामाने डबडबलेला होता, केस नेहेमीप्रमाणे विस्कटलेले होते. चित्रपट संपल्यावर ती बाहेर आली कि एखादा फोटो काढू, तो पर्यंत जरा रेडी होऊ असा विचार करतोय तोच थिएटर चा दरवाजा उघडून साक्षात श्रीदेवी बाहेर आली. दिसायला अतिशय सडपातळ, हलकासा मेकअप, पांढराशुभ्र असा एम्ब्रॉयडर्ड फ्रॉक, उंच टाचेच्या सँडल्स, अतिशय स्लिम पट्ट्याच घड्याळ, बोटात एकदोन अंगठ्या आणि लक्ष मोबाईलकडे. क्षणभर विश्वास बसत नव्हता. आज देव पावला होता आणि साक्षात देवी दर्शन देत होती. जिच्या रूपावर, अभिनयावर आणि चित्रपटांवर जीवापाड प्रेम केलं ती देवी, श्रीदेवी माझ्या रोखाने चालत येत होती. लॉबी च्या ज्या भिंतीला टेकून मी उभा होतो तिथे येऊन ती माझ्या बाजूला उभी राहिली आणि अतिशय हळू आवाजात 'टेन मिनिट्स स्टील' असं काहीतरी म्हणाली. मी तिच्याकडे पाहिलं खरं पण तिचं ते साधेपणातलं सौन्दर्य पाहून मी स्तब्ध झालो. तिच्या चित्रपटातलं लूक आणि प्रत्यक्षातली तफावत मला जाणवत होती. कसलाही बडेजाव नाही, आपण कोणीतरी आहोत हे सांगणारी देहबोली नाही, आपल्या मुलांना पिक्चर दाखवायला घेऊन आलेली आई इतकंच. काही वेळात त्याच थिएटर मधून सुधीर मिश्रा बाहेर पडला, बहुदा बॉनी कपूरच्या निमंत्रणावरून आला असावा, पण निघताना श्रीदेवीकडे न पाहताच सरळ लिफ्ट मध्ये गेला. दहा मिनिटात चित्रपट संपला, तिच्या मुली आणि त्यांच्या सात आठ मैत्रिणी बाहेर आल्या आणि श्रीदेवी त्यां

ना घेऊन लिफ्टमधून निघून गेली. श्रीदेवी आणि मी जवळपास दहा मिनिटं बाजूबाजूला उभे होतो. या सगळ्यात तिच्याबरोबर फोटो काढणं हे मला सुचलंही नाही. श्रीदेवी दिसताच एरव्ही हुशारी मारणाऱ्याची बोलती कशी बंद झाली याची चर्चा मात्र आमच्या टीम मध्ये सुरु होती.

श्रीदेवी पुन्हा एकदा गेली, कायमचीच. आज श्रीदेवी परत कधीही दिसणार नाही याचे दुःख जास्त आहे. मी ट्विटरवर तिला आणि गौरी शिंदेला फॉलो करत होतो. उत्तर मिळणं सोडा, पण ती माझे शब्द कदापि वाचुही शकणार नाही हे माहीत असून देखील काल ती गेल्यावर मी तिला एक शेवटचं ट्विट केलं.
"@श्रीदेवी, आतापर्यंत तू कोणताही चित्रपट अर्धवट सोडल्याचं ऐकलं नाही .. मग आयुष्य का !'